ΚΑΛΗΜΕΡΑ

Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί
Είσαι η πρώτη μου σκέψη και πρώτη ευχή
κι αν ρωτάω για σένα την κάθε σιωπή
μου απαντά αυστηρά η ζωή θα σου πει

Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια
μια θάλασσα να δω ποτέ πια δεν θέλω
Γιατί ποιο πλοίο ποιο μπορεί να σε φέρνει
που ούτε η ζωή δεν το καταφέρνει

Καλημέρα κι όποιος αντέξει
άλλη μια μέρα που μου χρωστάει
να σ' επιστρέψει, καλημέρα

Είναι η ώρα σκληρή που ξυπνάω το πρωί
μέσα στον ύπνο μου σ' είχα στο σώμα βροχή
Κι αν ρωτάω για σένα την κάθε αστραπή
μου απαντά αυστηρά η ζωή θα σου πει

Καφές πικρός και ξανακλείνω τα μάτια
Το όνομα σου δεν θα πω ποτέ πάλι
Γιατί αν σ' έβαζα για λίγο στο στόμα
θα σ' ήθελα σαν το μωρό λίγο ακόμα

(Ελεάνα Βραχάλη)

ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ, ΕΙΝΑΙ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

Σήμερα όλα είναι καλύτερα... Λες και είναι πιο φωτεινά όλα... Τα βρήκαμε με τον Αγάπη και λέμε να αφήσουμε αυτή τη μεγάλη παρένθεση πίσω μας... Ελπίζω να γίνουν όλα όπως πριν... 11 χρόνια μαζί! Δε γίνεται να πάνε όλα χαμένα.. Μπροστά στα 11 χρόνια αυτή η άσχημη γκρίζα παρένθεση φαίνεται πολύ μικρή. Ευτυχώς που είναι οι φίλοι.. ή μάλλον Η φίλΗ. Χωρίς τη βοήθειά της κι αυτές τις ανεξάντλητες συζητήσεις πρωί-μεσημέρι-βράδυ, σαν αντιβίωση, νομίζω πως δεν θα τα είχα καταφέρει. Πάνε λίγες μέρες που τα βρήκαμε. Και νιώθω πολύ καλύτερα! Τώρα είμαι γραφείο. Βαριέμαι αφόρητα να δουλέψω. Πίνω τον παγωμένο μου καφέ και προσπαθώ να συγκεντρωθώ. Αδύνατον! Θέλω να κάνω σκασιαρχείο και να πάω εκδρομή μαζί του. (Με διακόπτουν για τις πιο απίστευτες βλακείες! Δεν μπορώ να δουλέψω σήμερα λέμεεεεεε έχω "καλοκαίρι"!)
Έκανα πολλές απόπειρες τους τελευταίους μήνες, τον χειμώνα που μας πέρασε. Προσπάθησα να αλλάξω δουλειά (απέτυχα ή μάλλον ακόμα περιμένω απάντηση) - προσπάθησα να χωρίσω (απέτυχα ή μάλλον τα βρήκαμε) - προσπάθησα να αδυνατίσω (απέτυχα ή μάλλον έβαλα μια άνω τελεία και εντός των ημέρων επαναρχίζω συστηματική προσπάθεια).
Ήταν ένας χειμώνας πολύ βροχερός για μένα... Πολύ κλάμα... Δεν θέλω να τον ξαναπεράσω τέτοιο χειμώνα... θέλω να χαίρομαι τη ζωή μας με τον Αγάπη, να είναι αναμμένο το τζάκι, αναμμένα τα κεριά, αναμμένοι κι εμείς... Δεν έχουμε ζωή να χάνουμε....
ΤΕΛΟΣ όμως με τον χειμώνα. Πίσω μας τα αφήνουμε όλα αυτά κι είμαστε έτοιμοι να ζήσουμε το καλοκαίρι! Μας βλέπω να είμαστε αραγμένοι στις ξαπλώστρες και να βλέπουμε τον Α. να παίζει με τα κουβαδάκια του και τα φτυαράκια του και να θυμώνει που δεν γίνεται καλό το κάστρο του. Να μπαίνουμε κι οι τρεις στη θάλασσα να παίζουμε με το νέρο. Και στην επιστροφή να παίρνουμε παγωτό και να έχουμε όλοι την ηλικία του Α. ! 3 χρονών να είμαστε και οι τρεις!
Και τα βράδυα όταν θα έχει κοιμηθεί το μωρό, να καθόμαστε στην αυλή και να μυρίζουν τα λουλούδια μας. Να πίνουμε μπύρα, παγωμένο τσάι, βότκα και να μιλάμε και να γελάμε. Να θυμόμαστε. Μόνο τα καλά!
Πραγματικά, το εύχομαι αυτό να είναι το καλοκαίρι μας.... Να γεμίσουμε ήλιο, αλμύρα και έρωτα να αντέξουμε τον χειμώνα που θα ακολουθήσει!

ΕΓΙΝΕ ΡΟΥΤΙΝΑ ΔΙΧΩΣ ΧΡΩΜΑ.....

Μην πεις ποτέ - Χρήστος Δάντης


Πως πέρασε ο χρόνος μακριά σου σκοτείνιασε o κόσμος δίχως τα φιλιά σου
στοιχειώνουν τα σημάδια της παλιάς αγάπης
που έσβησε από λάθος πριν να γίνει πάθος
έγινε ρουτίνα σχέση δίχως χρώμα κι όμως κατά βάθος σκέφτομαι ποτέ

Μην πεις ποτέ

Δε πρόσεξα συνήθειες να αλλάζεις δε σ' άκουσα τις νύχτες πως τρομάζεις
Δε μέτραγα τις ώρες που 'σoυν μακριά μου
ζoύσαμε σαν ξένοι δεν ήσουν πια δικιά μου
κι όταν οι ενδείξεις γίναν αποδείξεις φτάσαμε στο τέλος αλλά ποτέ

Μην πεις ποτέ

Μην πεις ποτέ σε μια στιγμή μπορεί να σου αλλάξει τη ζωή
Πετάς στα σύννεφα σαν όνειρο που απρόσμενα σου βγαίνει αληθινό
Να κάνεις πάντα αυτό που θες να ζεις την κάθε σου στιγμή
Και ας μαζεύεις ένα προς ένα τα κομμάτια τις ζωής που σκότωσες χωρίς ενοχές

Μην πεις ποτέ

Περίμενα τι μέρα να αντιδράσεις και βρήκες λόγο να με προσπεράσεις
Ζωές σε δυο παράλληλες γραμμές πλημμυρισμένες τύψεις δίχως αντιρρήσεις

κάνεις πως δεν βλέπεις λέω αυτό που θες για κοίτα με στα μάτια
ορκίσου πως ποτέ μην πεις ποτέ

ΟΣΑ ΦΕΡΝΕΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ

"Κι η φθινοπωριά μέσα μου κι έξω
νοτιάς φυσάει ανιαρός
Ναι το ξέρω, είχα πει θ' αντέξω
μα δεν βοηθάει κι ο καιρός"

Μα συγνώμη, καιρός είναι αυτός; Φτάνει πια.... Θέλουμε πίσω την άνοιξη.... Ξέρετε, αυτήν με τις αμυγδαλιές, τα κοντομάνικα, το γρασίδι, τις βόλτες στη θάλασσα, τα φραπέ.... Και κυρίως τον έρωτα και τις αντιστάσεις μας πιο χαλαρά.... Και να είσαι καλά χαλιέσαι με τον καιρό έτσι, όχι εγώ που κουβαλάω και τρεις πίκρες.....

Ο ΜΑΗΣ ΕΧΕΙ ΜΥΣΤΙΚΑ

"Ο Μάης είναι μουσική από παλιό τραγούδι

από κλαδί ροδακινιάς και από λεύκας χνούδι

δεν έχει Λάμδα ούτε Ρο στη γλώσσα να βουλιάζει

είναι από Άλφα καθαρό κι όταν γελάς σου μοιάζει…"

Τι ωραία που τα γράφει ο Ηλίας Κατσούλης και τι ωραία που τα τραγουδά ο Παντελής Θαλασσινός.....

Ο Μάης μου όμως σήμερα ξύπνησε με μανιώδεις ανέμους, βρέχει λάσπες και έκρυψε τον ήλιο πίσω από κάτι σύννεφα γκρίζα....

Όλα γκρι.... Έξω και μέσα.....

ΖΗΣΕ ΤΗ ΣΤΙΓΜΗ...

Έβλεπα ψες τον μαραθώνιο συλλογής χρημάτων στο MEGA, για τη δημιουργία ογκολογικού νοσοκομείου για παιδιά. Πολύς πόνος. Ξέρουμε οτι υπάρχει αλλά ξεχνάμε, μέχρι να δούμε τέτοιες εκπομπές και να θυμηθούμε όλα αυτά τα παιδιά που υποφέρουν, που πονούν. Όλους αυτούς τους γονείς που περνούν όλο αυτό το μαρτύριο δίπλα από τα παιδιά τους. Πώς αντέχουν; Πόση δύναμη χρειάζεται κάποιος για να αντέξει αυτές τις δοκιμασίες; Ελπίζω την επόμενη φορά που θα σκεφτώ κάτι "μικρό", κάτι ευτελές, κάτι χαζό, να θυμηθώ οτι υπάρχουν και πολύ πιο σοβαρά προβλήματα από αυτά που με κάνουν να "πέφτω". Δόξα τω Θεώ έχουμε την υγεία μας.... Αυτό πρέπει να σκεφτόμαστε κάθε πρωί μόλις ξυπνήσουμε, κάθε βράδυ πριν κοιμηθούμε. Και να λέμε σ' αγαπώ, και να αγκαλιάζουμε, και να ακούμε - κυρίως τα παιδιά μας - και να δίνουμε σημασία στο καθετί, μικρό και μεγάλο. Μόνο έτσι θα ζούμε τις στιγμές....

Τα αγαπημένα μου λουλούδια.... Ορχιδέες όλων των ειδών....